Home » De witte pauw

Het verhaal van de witte pauw die zijn kleuren ontdekte

 

Het was een mooie ochtend in het bos. De gouden zonnestralen vulden het nog wat nevelige bos met hun magische licht. In dit dicht begroeide bos leefden een groepje pauwen bij elkaar. Op deze ochtend waren zij allemaal alweer druk bezig om hun taken uit te voeren. De blauwe pauwen zorgden voor veilige plekken om te leven en te slapen. Zij waren heel goed in het zoeken van een slaapplek en het netjes houden van alles. De groene pauwen zorgden voor het eten en vooral het verzamelen van zaden en granen en groente en wat onkruid. En er was ook nog een pauwtje met witte veren. Iedereen noemde dit pauwtje ‘Witje’ omdat zij de enige pauw was die geen kleuren had zoals de rest.

 

Waarom blink ik nergens in uit?

Tussen alle bezige pauwen leek het witte pauwtje een beetje doelloos te zoeken naar wat zij kon doen. Iedereen leek zo goed in wat hij deed, dat het pauwtje niet goed wist waar zij goed in was. Waar zij ook kwam, ze mocht niemand helpen. Want dan zeiden de pauwen: “Jij bent een witte pauw en jij hoort niet bij ons. Wij zijn hier goed in en jij vraagt steeds zoveel hulp. Ga maar kijken bij de andere pauwen!”

Een beetje droevig ging het witte pauwtje verder. Ze voelde zich alleen en verdrietig. Met een diepe zucht ging de witte pauwtje zitten bij een boom aan de rand van de stromende rivier en dacht bij zichzelf: ‘Waarom heb ik nou geen mooi gekleurde veren en ben ik maar wit.’ Witje vroeg zich dan ook af: ‘Wie ben ik nou eigenlijk en waar ben ik goed in?’
De oude wijze blauwe pauw kwam toen bij zijn jonge pauwenvriendje staan en vroeg: “Wat scheelt eraan lieve pauw?” Witje snikte toen: “Ik voel me zo onzeker. Waarom ben ik als witte pauw geboren en blink ik nergens in uit? Wat moet ik nou doen wijze pauw? Ik lijkt hier wel niet te horen.” Hierop antwoordde de wijze oude pauw: “Mijn lieve witte vriend. Jij bent uniek, zoals ieder ander. Ook vol kleur en kunnen, ook al ben je wit. Alleen jij hebt jouw kracht en kleur in jezelf nog niet ontdekt. Jij kijkt zo naar de anderen, dat je vergeet goed naar jezelf te kijken. Ga maar eens alleen op reis de rivier over. En ga dan op zoek naar wie jij bent en waar jij goed in bent.  Ik weet zeker dat je dat kunt en dat je anders terugkomt.” En zo gebeurde het dat het witte pauwtje op reis ging.

 

Geloof in jezelf

Het witte pauwtje was nog nooit zo ver weg gegaan van huis en vond het erg spannend. Maar zo bij de andere pauwen blijven wilde hij ook niet langer. Dus het pauwtje raapte al zijn moed bij elkaar en vertrok naar de grote blauwe rivier. Verder dan hier was hij nog niet weggeweest. Hij was altijd een beetje bang geweest voor het water en keek daarom nu ook vol ontzag naar het stromende water. Hij vroeg zich af hoe de andere pauwen de rivier trotseerden. Maar nu was er niemand om haar te helpen. Daar stond zij dan alleen. Maar net op dat moment voelde het pauwtje dat ze toch niet helemaal alleen was. Een prachtige paarse vlinder kwam op haar schouder zitten en vroeg: “Wat ben je aan het doen?” De witte pauw antwoordde: “Wat ben ik blij dat jij er bent mooie vlinder.
Kun jij me niet helpen om deze rivier over te steken, want ik ben bang dat ik in het water val.” “Oh, lieve mooie pauw”, zei de vlinder “ik kan jou niet helpen met mijn kleine vleugeltjes. Maar ik kan je wel vertellen dat jij het zelf heel goed kunt. Want je kunt meer dan je denkt. Alle kracht en moed om te vliegen zit in je. Geloof in jezelf en heb vertrouwen in jezelf. Je hebt niemand meer nodig dan jezelf om deze oversteek te maken. En als je echt iets vanuit je hart wilt, dan lukt het je! Probeer het maar en ga ervoor! Volg je gevoel, laat je zorgen los en de rest komt vanzelf.”

 

Ik kan het

Het witte pauwtje keek nog eens goed naar de rivier en zag dat er verderop in de rivier een hele grote kei lag, zodat het makkelijker zou zijn om daar de oversteek te maken. “Oké”, zei de pauw “ik ga het doen! Ik kan het!” Ze sloot haar ogen, zette haar voeten stevig op de aarde en nam even de tijd om haar angst weg te laten gaan.  En toen ze haar ogen weer opende, nam ze een grote aanloop en vloog hoog en droog het eerste stuk van de rivier over naar de kei. “Goed zo”, juichte de vlinder. “Zie je nu wel dat je het zelf kan. Voel je nu kracht in je?” “Ja”, zei de pauw “ik voel het ineens heel erg warm worden bij mijn staart. Ik voel me ook heel stevig staan nu mijn angst weg is.” “En als je je ogen nu dicht doet, zie je er dan ook een kleur bij?” vroeg de vlinder. “Rood!”, sprak de pauw. Vol verbazing voelde de beer opnieuw een kracht in zichzelf die zij nog niet eerder had gevoeld. “Ik voel nu heel veel kracht in mijn onderbuik en ik merk dat ik makkelijker bij mijn gevoelens kan en ik zie daar een mooie oranje gloed stralen als ik mijn ogen sluit”, zei de pauw.

 

Ik voel…

Met nog iets meer vertrouwen vloog de pauw toen de rest van de rivier over en kwam ze aan de overkant. En ook daar voelde ze nog meer kracht komen en zei: “Ik merk het nu bij mijn navel. Het lijkt wel alsof al mijn schaamte over de dingen die ik niet zo goed kon, verdwijnt met de komst van een gele kleur om mij heen.” De pauw voelde zich lichter worden.

Eenmaal aan de overkant kwam er een ander pauwtje naar haar toe; hij zei dat hij het heel knap vond dat Witje zomaar de rivier overgevlogen was. Witje vond dat heel erg aardig en zei: “Ik voel mijn hartje als een groene plek vol liefde en warmte kloppen. Het voelt zo fijn!”  

Vol rust en kalmte zei Witje tegen het andere pauwtje:”Ga je met me mee terug over de rivier? “Wow”, zei de pauw, “ik voel nu mijn keel meer open worden, zodat ik kan zeggen wat ik wel en niet wil en kan. Het geeft me veel ruimte alsof alles om mij heen blauw kleurt net als de lucht”. Het andere pauwtje durfde niet zo goed; maar Witje zei dat hij op haar kon vertrouwen, en dat hij ook alles kan, net als Witje.

De pauwtjes vlogen samen naar de kei midden in de rivier. Even stonden ze geduldig stil op de kei om te wachten wat er kwam. En ook hier ervoer Witje weer iets bijzonders. “Ik voel het kriebelen tussen mijn ogen en als ik mijn ogen open doe, lijk ik wel veel scherper de wereld in te kijken. Alsof de witte waas voor mijn ogen weg is. En ik zie een kleur die ik nog nooit eerder heb gezien, blauw-paars lijkt het wel.”

Met een nieuwe kijk op het leven vlogen de pauwtjes helemaal terug naar de andere kant van de rivier. Toen voelden de pauwtjes een frisse wind over hun hoofd heen waaien, waarbij de lucht wel paars leek te kleuren. Vol kippenvel zei Witje: “Ik weet nu wie ik echt ben, wat ik wil doen in dit leven en waar ik goed in ben!" Witje straalde helemaal.

 

Ik wil niet langer iemand anders zijn!

Eenmaal aan de overkant vroeg de vlinder aan de pauw: “Ben je nu nog steeds het pauwtje zonder kleur en kunnen?” “Nee", zei de pauw vol trots. "Ik weet nu dat ik juist alle kleuren in mij heb. Ik wil niet langer iemand anders zijn. Ik wil nu teruggaan naar de andere pauwen en andere dieren helpen om ook deze kracht te voelen en in zichzelf te geloven. Want ik weet nu dat alles wat ik nodig heb, in mezelf zit en dat ik het gewoon vergeten was. En ik zie nu ook dat iedereen uniek is en dat ze zowel dingen kunnen waar ze goed in zijn en minder goed in zijn.” “Dat heb je prachtig gedaan en gesproken lieve pauw”, zei de vlinder. “Ik zie je witte veren nu ook stralen met alle kleuren van de regenboog.  Je bent nu klaar om terug te gaan naar je vrienden in het bos. Het is tijd voor mij om afscheid te nemen, maar treur niet want in je hart ben ik altijd bij je.” “Dag lieve vlinder”, sprak de pauw. “Dag lieve pauw” zei de vlinder. En zo gingen de pauwtjes samen terug naar de andere pauwen. Vol geloof en vertrouwen gingen ze hun nieuwe leven tegemoet! Een leven vanuit gevoel met alle innerlijke kracht en wijsheid om het leven te nemen zoals elke stap komt. Deze witte pauw heeft haar kleuren ontdekt.

 

De Witte pauw vertelt over in jouw kracht gaan staan! ZIJN wie je werkelijk bent in al jouw facetten en dit uit te dragen waarbij je jouw persoonlijke ruimte zuiver houdt en bewaakt.